Site best viewed between ages 25 and 45.

delen

Leuke, spannende, ontroerende, interessante, en ondoorgrondelijke verhalen, bijdragen, hersenspinsels, kunstuitingen en tekeningen van jullie.

Berichtdoor Barbara-roos » 27/06/05 08:49

Komt uit de lucht, was eigenijk op zoek naar een uiting van mijn blijheid die maar niet ophoud, en toen kwam ik dit tegen, en het grappige is, als je doet wat hier staat ontdek je het leven!

HET VERHAAL VAN VERDRIET EN HOOP
Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. Ze was wel al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar lachen, had de frisse glans van een onbezorgd meisje. Bij een inééngekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden . Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen. Ze bukte zich en vroeg "Wie ben jij?"

Twee bijna levenloze ogen keken moe ophoog. "Ik? Ik ben het Verdriet." Fluisterende een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. "Och, het Verdriet! ", riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette. "Je kent mij?" vroeg het Verdriet wantrouwend. "Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk weg begeleid". "Ja maar, stotterde het Verdriet, Waarom vlucht je dan niet voor mij?" "Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt. Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit?' "Ik... Ik ben verdrietig" antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten. "Je bent dus verdrietig" zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. "Vertel me eens wat jou zo bedrukt."

Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. "Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.".

Het Verdriet slikte hard. "Ze hebben spreekwoorden uitgevonden met welke ze me willen verbannen. Ze zeggen "Ach, het leven is een groot feest". En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen "Geërgerd is datgene wat hard maakt". En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen "Je moet je maar bij elkaar houden" En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen."

"Och ja, bevestigde de vrouw, zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen.'! Het Verdriet zakte nog verder in elkaar."En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zich zelf ontmoeten. Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen." Wie verdrietig is heeft een erg dunne huid. Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toe laat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen." Het Verdriet zweeg.

Haar huilen was eerst zwak ,toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. "Huil maar, verdriet" fluisterde ze liefdevol. "Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is." Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe met gezellin verbaasd aan. "Maar .. ...maar.. wie ben jij eigenlijk?" "Ik?", vroeg de kleine oude vrouw grijzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een jong meisje, "Ik? ,ik ben de Hoop."

Henk Pragt

Barbara
Avatar gebruiker
Barbara-roos
 
Berichten: 1661
Woonplaats: Haarlem


Berichtdoor Marianne » 27/06/05 19:09

Dank je wel Barbara, heb hem even gekopiëerd en geplakt en inmiddels al 3 reacties gehad in mijn eigen clubje.

Op deze manier laat je anderen zien dat je het ook op een andere manier kan bekijken. Heel waardevol._/-\o_
Avatar gebruiker
Marianne
 
Berichten: 628
Woonplaats: Ermelo


Berichtdoor Marianne » 28/06/05 07:51

vanmorgen was er een berichtje geschreven van een leraar die het verhaal in aangepaste vorm ging gebruiken in zijn klas omdat een vader van een leerling na 1 jaar ziekte onlangs was overleden.

Zo wordt het verhaal op verschillende manieren gebruikt.

Maar wat is het makkelijk om je verdriet en je pijn te verstoppen, wat zijn wij mensen daar eigenlijk goed in.
Maar als je je open stelt voor je pijn en je verdriet en daarmee aan het werk gaat dan ontvang je zoveel meer.
Het is geen teken van zwakte maar juist een teken van sterkte.
Want zolang je de pijn en het verdriet niet toelaat zal het elke keer weer terugkomen.
En als je je verdriet, je pijn en je moeite durft te delen met anderen ontdek je dat je niet de enige bent en dat er mooie gesprekken en de mooiste vriendschappen kunnen ontstaan.
Je laat iets van jezelf zien i.p.v. een masker.

Zonder hoop is er geen leven. Wens een ieder heel veel hoop in zijn of haar leven.
Het mooie weer van nu is ook een teken van hoop.
Iedereen een fijne dag toegewenst. :grouphug:

Groetjes Marianne
Avatar gebruiker
Marianne
 
Berichten: 628
Woonplaats: Ermelo


Berichtdoor arnold » 28/06/05 23:18

inderdaad, als je wilt kun je er wat mee, ik in ieder geval.
dus: bedankt!
arnold
 
Berichten: 3
Woonplaats: den haag